Montessori to skrót myślowy odnoszący się do metody Marii Montessori. Chodzi o metodę nauczania, która stoi w opozycji do zasad edukacji tradycyjnej. Dzieci montessoriańskie poznają świat za pomocą wszystkich pięciu zmysłów, podczas gdy w tradycyjnej szkole praktykowane jest uczenie poprzez słuchanie, czytanie i obserwowanie.
Metoda Montessori zakładała, że sukcesem do wychowania dziecka jest poszanowanie jego indywidualności, traktowanie go jako świadomego swoich potrzeb człowieka i słuchanie komunikatów, które wysyła dorosłym. Praca według zasad Montessori sprawiała, że dzieci w szkole lekarki były skoncentrowane na swoich zadaniach i z chęcią dążyły do samodzielności. Wiele z nich wykazywało się dużą inicjatywą społeczną, łatwo nawiązywało kontakty z rówieśnikami, a jednocześnie umiało stawiać jasne granice i bronić swojej integralności.
Pedagogika Marii Montessori
Istota pedagogiki Marii Montessori polega na stwierdzeniu, że każde dziecko jest inne i powinno rozwijać się według stworzonych przez siebie indywidualnych planów rozwojowych. W planach tych zapisane są jego możliwości, kompetencje i umiejętności, umożliwiające mu naukę samodzielną i efektywniejszą.
W tradycyjnej szkole zwykle dzieci uczą się poprzez słuchanie, obserwowanie i czytanie. Metoda Montessori zakłada, że to, co nas otacza, powinniśmy poznawać wszystkimi pięcioma zmysłami. Metoda Marii Montessori pozwala dziecku na doświadczanie, samodzielne szukanie rozwiązania, dotykanie i smakowanie, tworzenie eksperymentów i badanie różnych zjawisk. Opiekun jest w tej drodze jedynie drogowskazem, nie wyręcza dziecka, lecz podąża za nim i pomaga osiągać kolejne cele.
Metoda Marii Montessori opiera się na kilku podstawowych założeniach. Przede wszystkim w jej systemie nauczania nie ma nagród, kar i oceniania, co pozwala wykształcić dziecku wewnętrzną motywację do nauki wynikającą z potrzeby rozwoju, a nie ze strachu czy porównywania się do rówieśników.
Montessori skąd pomysł
Przed ponad 100 laty Maria Montessori stworzyła metodę badawczą, którą wypracowała podczas zajęć z dziećmi różnych narodowości, ras i z różnym statusem majątkowym. Jako jedna z pierwszych kobiet lekarek założyła szkołę w jednej z biedniejszych dzielnic Rzymu. Tu obserwowała swoich podopiecznych, tworząc zasady oparte na bacznej obserwacji dziecka i zindywidualizowanym podejściu, dzięki któremu każde z nich mogło rozwijać swoje talenty i pasje.
