Buk zwyczajny jest jednym z najstarszych gatunków drzewnych występujących w Europie. Noszący miano króla drzew liściastych, swoje zastosowanie miał już w czasach średniowiecza, co ciekawe w dużej mierze przyczynił się do powstania druku, opracowanego przez Gutenberga. Drewno to posiada długą i bogatą historię. Dzięki swojej rozpowszechnionej formie posiada zastosowanie w ponad 250 sposobach produkcyjnych i przemysłowych. W ogólnej opinii stosuje się takie określenia jak „buk rdzeniowy”, „buk biały”. Pierwsze odnosi się do specyficznej formy obróbki drewna, kolorowej części rdzenia tak by uzyskać oryginalny wygląd szczególnie podkreślonych regularnych słojów. Buk biały natomiast to drzewo spokrewnione z brzozą, w istocie nienależący do rodziny buków. Charakteryzuje się niezwykle trwałą, twardą i solidną strukturą.
Cechy drewna bukowego
Drewno bukowe jest gęste i stosunkowo ciężkie, co przekłada się na solidność uzyskanych z niego produktów. Buczyna wyróżnia się także swoją kolorystyką, którą określić można jako różowawą lub żółtawą, z delikatnym odcieniem fioletowym. Z pewnością jej naturalny odcień jest ciepły, słoneczny i w takich również wnętrzach sprawdzi się ona najlepiej. Jej delikatny kolor związany jest z parowaniem świeżo ściętych pni. Za sprawą wykorzystania tego zabiegu, drewno bukowe ma mniejsze skłonności do pęcznienia, a co za tym idzie, wykonane z niego przedmioty wystarczą na dłużej.
Drewno bukowe klasyfikuje się w grupie drewna średnio ciężkiego. Jest ono twarde, ale przy tym łupliwe. Charakteryzuje się ono dość dużą kurczliwością. Umożliwia ono swobodne barwienie, lakierowanie i polerowanie. Nie ma wyrazistych słojów, co dla wielu miłośników wykorzystania drewna w domu stanowi jego atut. Dodatkowo nie posiada także widocznych porów. Drewno bukowe jest chętnie wykorzystywane w meblarstwie, ponieważ jest łatwe w obróbce i bardzo uniwersalne – można z niego wyczarować produkty o zróżnicowanym wyglądzie.
